خویشتن پردازی

چای نبات

چند ماه پیش بود که به رستورانی سنتی در اصفهان رفتم. موقعی که داشتم از رستوران خارج می شدم، توریستی خارجی را دیدم که با خوشحالی چاینبات می خورد، منتها آنچه توجه من را جلب کرد این بود که ابتدا نبات را جدا گاز میزد (از اون نباتها که دور چوب کریستالیزهاش کرده اندو چای را جدا سر می کشید* و راضی هم بودخواستم به او بگم “داداش داری اشتباه میزنی”، اما خندیدم و رفتم و بعد هم از اینکه چیزی به او نگفتم پشیمون نشدم.

رفتار خیلی از ما از جمله خودم، مواضعی که در زندگی میگیریم و روشی که زندگی می کنیم مثل همین چاینبات خوردن این بنده خداست. ضایعه؛ اشتباه میزنیم؛ اما خیلی وقتها خودمون اصلاً متوجهش نیستیم. در بعضی از کارهامون، مثل رعایت قوانین رانندگی، دستهجمعی اشتباه میزنیم؛ مثل یک دسته توریست میمونیم که برای اولین بار دور‎‎هم چاینبات میخورن و به هم لبخند میزنند. در مورد بعضی دیگه از کارها هم تنهایی اشتباه میزنیم و وقتی کسی بهمون میگه بهجای سپاسگزاری ازش متنفر میشیم.

نتیجهی اخلاقی اینکه اگر سرمون گرم درست خوردن چاینبات های زندگی خودمون بود، هیچ وقتی برای دیدن و قضاوت کردن اشتباه زدن های دیگران برامون نمیموند.

یاد “پول برق را باید بدهیم پول آب را جدا” افتادم.

منبع عکس شاخص: نیک‎ و نو

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا