نوشته های محمد روفرش باف

به نام او جلسه‌ی دو ساعته‌ای به پیشنهاد یکی از دوستان پزشک-پژوهشگر با تعدادی از دانشجویان داروسازی داشتم. هماهنگ‌کننده‌ی جلسه خودم بودم و با توجه به اینکه هماهنگی‌ها را ظرف دو سه ساعت انجام دادم و فضای اتاق هم محدود بود، تنها به چهار پنج نفر از دوستان پیام دادم که در جلسه شرکت کنند. برگزاری جلسه به من فرصت داد که خودم در مورد راهی که در پژوهش رفتم فکر کنم و تفاوت‌های سال‌های…

به نام او کامنت یکی از دوستان بر پست دو سال پیشم من را به خواندن مجدد آن کشاند. با خود گفتم بد نیست که حرف‌هایم در مورد وبلاگ‌نویسی را به‌روز کنم:  اکنون، وبلاگ‌نویسی یکی از فعالیت‌های جانبی من است. از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰، وبلاگ‌نویسی، از اصلی‌ترین کارهای زندگی من بود. توجه به تعداد پست‌هایی که می‌گذاشتم نشانگر این است که بر نوشتن مستمر اصرار داشتم. اکنون چنین اصراری ندارم. امروز من خیلی دلی‌تر…

به نام خدا پست‌هایی از سال‌های پیش که پاک شده‌اند را هنوز برنگردانده‌ام. بعضی از آنها مرتبط با دوران دانشجویی من هستند و چون ویرایش آنها_ به نحوی که قابل خواندن شوند_ سخت بود، هنوز که هنوز است آنها را بازنگردانده‌ام. پست‌های دیگری هم هستند که در مورد تجربه‌ی مسئول فنی داروخانه بودن می‌خواستم بنویسم. دو تا از آنها را سال پیش نوشتم، ولی دیگر حوصله‌ی ادامه دادنشان را نداشتم. با این حال، ممکن است…