نوشته های محمد روفرش باف

به نام خدا دلم به حال خودم می‌سوزد که این ماه رمضان هم به انتها رسید و آنقدری که باید از آن بهره نبردم. نمی‌دانم ماه رمضان دیگری را تجربه خواهم کرد یا نه. و اگر تجربه خواهم کرد در سلامت خواهم بود یا نه. خوب است اگر برای من دعا کنید.  از وقتی به نوشتن در حیطه‌ی کاری خودم پرداخته‌ام، و شاید از وقتی که اینقدر نگرشم به مسائل مختلف دگرگون شده، دیگر نتوانسته‌ام…

بسم الله الرحمن الرحیم احساسی دارم. احساس اینکه دیگر این خانه که روزگاری خانه‌ی امن من بود، دیگر مال من نیست. با این حال، باز به نوشتن ادامه می‌دهم؛ شاید که دوباره انگیزه‌ام برای نوشتن برگردد. شاید از عوامل کاسته شدن انگیزه‌ام، خودسانسوری شدیدی باشد که اعمال می‌کنم. و متاسفانه این خودسانسوری محدود به وبلاگ نیست. علایقم، افکارم، احساساتم و … را از جمع نه چندان کوچکی از کسانی که می‌شناسم پوشیده نگاه می‌دارم، چرا…

بسم تعالی به این فکر کردم که از عوامل مصیبت‌زدگی‌مان این است که بیش از حد می‌کوشیم از مصیبت فرار کنیم. در نتیجه‌ی این طرز تفکر، مدام از چاله در می‌آییم و به چاه می‌افتیم. طبیعی است که بخواهیم جنسِ مشکلاتمان را عوض کنیم، اما بعضی از ما با توهم بی‌مشکل شدن زندگی می‌کنیم و شرایطمان را تغییر می‌دهیم. از آدم الف، به آدم ب پناه می‌بریم. از شهر ج به شهر دال می‌رویم. از…