نوشته های محمد روفرش باف

به نام خدا در درس‌های مربوط به گیاهان دارویی که در دانشگاه می‌خواندیم، با لغتی آشنا شدیم که در ذهنم جا خوش کرد: بطئی. استادمان می‌گفت گیاهان خیلی وقت‌ها خاصیت بطئی دارند. یعنی یک بار به مقدار کم بخوری اتفاق خاصی نمی‌افتد. دو بار هم بخوری باز هم اتفاق خاصی نمی‌افتد. اما اگر به این کار برای مدت‌ها ادامه دهی، می‌بینی که تغییراتی در وضعیت بدنت حاصل شده. اثر آن گیاه، بطئی بوده؛ اثر گذاشته،…

‌به نام خدا بعد از مدت‌ها یکی از دوستانم را دیدم. پنج ساعتی با هم بودیم. تجربه‌ی بودن با او برای پنج ساعت بسیار عجیب بود. به ندرت دوستانم را در سال‌های اخیر در آرامش ملاقات کرده‌ام. صحبت با او، همچون یک جلسه‌ی سایکوتراپی بسیار موفق بود. او توانست خشمی را در وجود من پیدا کند که خودم نمی‌دیدمش. و من سرنخ را گرفتم و رسیدم به آنجا که خشم در آن زاده شده بود.…

به نام خدا بحثی که در پست پیش داشتم، من را برد به سال ۹۸ و جلسه‌ای که دکتر حامدی‌فر برای ما دانشجویان گذاشت. بخشی از صحبت‌هایشان را اینجا می‌گذارم. برای دیدن بخش‌های دیگر صحبت‌های آن روز، می‌توانید به پست چهار سال پیشم مراجعه کنید. فعلاً این تکه را با هم ببینیم: توی فامیل و بین آشنایان احتمالاً دارید کسی رو که هیچ‎ دانشگاه خوبی در ایران قبول نشده‎ و پذیرش از فلان دانشگاه فلان‎…