نوشته های محمد روفرش باف

روی سکوی سفت داروخانه نشسته است. نگاهش به روبرو خیره شده است. مادرش کنار ما می‌آید. از من در مورد آمپولی می‌پرسد که در آخر دیالیز می‌زنند تا لخته خون ایجاد نشود. اسم آمپول را می‌گوید. برایم ناآشنا است. اسمش را از دختر می‌پرسم. دختر جوان نام آمپولی که مادرش گفته را تکرار می‌کند؛ از همانجا، از روی سکو، به ملایمت. مادرش می‌گوید «چشم‌هایش نمی‌بیند». دختر سر جایش است. مادرش می‌گوید «ونوفر را یا در…

امروز دوباره دانشگاه رفتم. دیر به دیر می‌روم. به قصد کتابی که قرار است تالیف کنیم رفتم. تصمیم گرفتم حال که به دانشگاه رفتم به دفتر یکی از اساتید هم بروم و از او چند سوال در مورد داروهای ترکیبی بپرسم. پرسیدم، اما بعد او شروع کرد به صحبت کردن. سوال اولش این بود که «چرا ازدواج نمی‌کنی؟» من گفتم «بدم نمی‌آید ازدواج کنم و به آن فکر می‌کنم». بعد گفت «چرا همان سربازی را…