نوشته های محمد روفرش باف

می‌دانم که حداقل بخشی از مخاطبین این وبلاگ دانشجویان هستند. دانشجویانی که اکنون تعداد زیادیشان از دهه‌ی هشتادی‌ها هستند. دهه‌ی هشتادی‌هایی که متهم به گودزیلا بودن‌اند.  این روز فرخنده را به تمام دانشجویان، من جمله گودزیلاهای دهه‌ی هشتادی و دایناسورهای دهه‌ی هفتادی نظیر خودم_ که رسماً دانشجو نیستم ولی در جستجوی دانشم_ و دیگر دانش‌جویان و دانش‌دوستان تبریک می‌گویم.  این چند روز می‌خواستم در مورد دهه‌ی هشتادی‌ها چیزی بنویسم که بر اساس شواهد نیست و…

به نام او با بستن لینکدین، عملاً از همه‌ی شبکه‌های اجتماعی بیرون آمدم. حدوداً هفته‌ای یک بار به گودریدز سر می‌زنم و دو سه ماهی یک بار به فیس‌بوک و دیگر هیچ. detoxification را تجربه می‌کنم. مدت این سم‌زدایی معلوم نیست.  برای من در سال ۱۴۰۱ تا دو ماه پیش، لینکدین تنها شبکه‌ی اجتماعی بود که سودش بعضی اوقات به زیانش می‌چربید. تا دو ماه پیش، از دیدن آن همه پست علمی لذت می‌بردم. با…

به نام پروردگار اطمینان نداشتن به فکرهایی که دارم؛ حرف‌هایی که می‌زنم و … ذهنم را آزار می‌دهد. ذهن من، خسته می‌شود از دیدن شواهد متناقض که یکدیگر را لزوماً تایید نمی‌کنند. به این فکر می‌کنم که وقتی من سعی می‌کنم محدودیت‌های داده‌ها، پردازش ذهنی و … را در نظر بگیرم و ذکر کنم که ممکن است بخشی از تفکر و حرفم غلط باشد و بعدها به نتیجه‌ی دیگری برسم، چقدر در برابر حرفی که…