نوشته های محمد روفرش باف

به نام خدا بخشی از باورها هستند که تنها در آخرت ما نمود پیدا نمی‌کنند، بلکه دنیایمان را هم به لجن می‌کشند.  یکی از این باورها، این است که «برای من در دنیا نباید هیچ مشکلی پیش بیاید. همه چیز باید خوب باشد. هرچیز به جا؛ به موقع؛ به اندازه. وضع مالی من باید عالی باشد. از نظر سلامتی هم باید همواره سالم باشم؛ از کودکی تا پیری. اتفاق ناگواری هم نباید برایم بیفتد. تصادف…

به نام خدا یکی دو بار در مورد اشتباهاتی که در زندگی داشتم در وبلاگ صحبت کردم. با خود گفتم به اشتراک گذاشتنشان شاید به یکی دو نفر کمک کند تا از اشتباه من پرهیز کنند. دقیقاً یادم نیست در کجای وبلاگ از آن اشتباهات گفته‌ام. بعید است آن پست‌ها از چشم مخاطبین دائم وبلاگ بنده پنهان مانده باشند، اما اگر بخواهم آن مطالب را در قالب چند کلمه خلاصه کنم، چنین می‌نویسم: انتشار افکار…

بسم الله الرحمن الرحیم افکار تازه‌ای به ذهنم هجوم می‌آورند. افکاری در بسته‌هایی دربسته و کادوپیچ شده که وقتی خودم بازشان می‌کنم از  محتوایشان شگفت‌زده می‌شوم. فکرش را نمی‌کردم وقتی که شب‌نوشت اول را نوشتم، شب‌نوشت‌ها به شماره‌ی صد نرسیده، پیرامونم به کنار، جهان‌بینی خودم هم به طرز عجیبی تغییر کرده باشد.  برای محمد امروز، اهمیت محتوای بسیاری از شب‌نوشت‌های ابتدایی رنگ باخته. آنقدر عوض شده‌ام که پست‌های سال‌های پیشینم را به چشم یک منتقد…