نوشته های محمد روفرش باف

بسم الله الرحمن الرحیم اتفاقی مبارک افتاده و اکنون احساس آزادی بیشتری در نوشتن در اینجا دارم. با این حال، احتمال دارد کمتر اینجا بنویسم. هرچند برنامه‌ام اصلاً قطعی نیست. از همان روز اول وبلاگ‌نویسی در این وبلاگ جدید، برنامه‌ای در کار نبود و الان هم همینطور است.   فعلاً نوشتن در حیطه‌ی تخصصی خودم و محدود کردن انتشار افکارم به محیطی کوچک و جمع و جور به من احساس بهتری داده است. احتمالاً در اینجا…

بسم الله الرحمن الرحیم آمدم تا در کالبد بی‌جان اینجا، روح تازه‌ای بدمم. خودم را دور می‌بینم. دور دور از فضایی که چند سال در وبلاگ تجربه کردم.  درگیر اضطراب عجیبی بودم و هستم. اضطرابی که در صورتم خودش را نشان داده. علائمی چون تپش قلب جای خود را به علائمی چون تشدید درماتیت سبوریک دادند.  به این فکر می‌کنم که دیگر زیاد فرقی نمی‌کند که کجای دنیا باشم. انگار درک گذرا بودن دنیا و…

به نام خدا پیش از اینکه انتظار داشته باشم که اطرافیانم تغییراتی که کردم را بپذیرند، خودم آنها را بپذیرم. قبول کنم که احساسات و تفکرات و حتی بخشی از سبک زندگی من طوری شده که با سال‌های پیش تفاوت چشمگیری دارد. با این مسئله کنار بیایم که بخشی از من، برای خودم هم جدید و تعجب‌برانگیز است. با کلیت خودم کنار بیایم؛ با منِ بدون روتوش و بدون سانسور. و بدون سانسور حرف بزنم…