نوشته های محمد روفرش باف

به نام حضرت دوست خواننده‌ی عزیز. شما به وبلاگ محمد آمدی.  وبلاگ محمد وبلاگی سکولار نیست.  محمد برای سکولاریسم و لیبرالیسم و انواع ایسم‌هایی که دوستانش و اطرافیانش سال‌ها در موردشان برایش روضه می‌خوانند هیچ اهمیتی قائل نیست.  هم‌چنین، محمد برای اکثر روشن‌فکران غرب‌زده‌ی ایرانی که می‌خواهی برایش از آنها نقل قول کنی تره خرد نمی‌کند، چه برسد به یکی از نوچه‌های این افراد که بخواهد برایش قلم‌فرسایی کند.  علاقه‌ی محمد بیشتر به پیامبران الهی…

به نام خدا هر نوع صبری خوب نیست و تمییز اینکه چه موقع صبر خوب است و چه موقع نه، شاید چندان راحت نباشد. بروم سراغ اینکه این حرف چرا به ذهنم رسید: تصمیم گرفتم به دوستی با یکی از دوستان نه چندان صمیمی سابق، یا به بیان دیگر یکی از هم‌کلاسی‌های سابقم را، خاتمه دهم.  قضیه این بود که ایشان از سال پیش، ماه‌ها، در نیش و کنایه زدن و تحقیر کردن من کم…

به نام خدا گفتم بعد از مدتی دوباره وبلاگ بنویسم. در مورد چه؟ یاد ۶ سال پیش افتادم. گفتم پست‌های بهمن ۹۶ را چک کنم. یکی‌شان را دیدم: پشت پا زدن به بخت یا انتظار برای موقعیتی بهتر. نوشته بودم: دیگر فقط دو گزینه پیش رویم است: ادامه ی تحصیل در خارج کشور (و ان شاءالله دانشگاهی خوب) یا گذراندن دوره ی سربازی و طرح (که آخرش می ترسم همین دو سال کل انگیزه ام…