نوشته های محمد روفرش باف

به نام خدا اگر در تهران بودم، امسال در انتخابات مجلس قطعاً رای می‌دادم و به امیرحسین ثابتی رای می‌دادم. بیش از یک سال است که مواضعش را دنبال می‌کنم و به نظرم باید امثال او را در مجلس داشته باشیم. اگرچه او از نسل اول انقلاب نیست، اما یاد نسل اولی که ما تنها از ویدئوها و صوت‌ها می‌شناسیمشان را در خاطر زنده می‌کند.  برای رای دادن، معیار خروجم (exclusion criteria) ام اخلاق است.…

بسم الله الرحمن الرحیم از اینکه دیگر وبلاگ‌نویسی را یکی از راه‌های آرام و قرار گرفتنم نمی‌بینم ناراحتم. جنس دغدغه‌هایم طوری نیست که بتوانم بسیاری از آنها را در راحت در اینجا مطرح کنم. مسئله‌ی بزرگ‌تر این است که این دغدغه‌ها را در بیرون از فضای مجازی هم نمی‌توانم به راحتی مطرح کنم. مگر نه این است که حتی نزدیک‌ترین آشنایانم من را به عقب‌ماندگی محکوم می‌کردند و می‌کنند. مگر نه این بود که عده‌ای…

به نام خدا نوشتم «اگر به پدرانمان نامه می‌نوشتم»، چون قصد ندارم به پدرانمان نامه بنویسم. نامه نوشتن، حس ادبی می‌خواهد. شوری می‌خواهد که فعلاً در درونم نیست.  دیده بودم که عده‌ای می‌نویسند به پدرانشان که چرا انقلاب کردید و ما را به این روز انداختید وگرنه ایران بهشت بود و شاه مرد نازنینی بود که دوستمان داشت و برایمان همه چیز فراهم کرده بود و بعد شما آخوندها را آوردید و ما فقیر شدیم…