نوشته های محمد روفرش باف

زنگ علوم بود. فکر می‎کنم یکی از روزهای ابتدایی و پاییزی سالِ تحصیلی اول راهنمایی را می‎گذراندیم. معلم ما، آقای موسویان، با جعبه‌‎ای مکعبی‎ شکل در دست وارد کلاس شد. از پنج شش نفر از دانش‌‎آموزان خواست که داوطلبانه از جایشان بلند شوند، جلوی تخته‎‌سیاه بیایند و در یک بازی شرکت کنند. من یکی از آن‎ها بودم؛ حمیدرضا دوازده‌‎امامی هم یکی دیگر از آن‎ها بود؛ چند نفر دیگر هم بودند که خیلی واضح به یاد نمی‎‌آورم…

«شاید ریشه‎‌ی بسیاری از مشکلاتت، بسیاری از سردرگمی‌‎ها و بلاتکلیفی‎‌هایت این باشد که هنوز خود را نشناخته‌‎ای.» این را یکی از دوستانم به من گفت وقتی که دید من آرام و قرار ندارم، مضطربم و خسته‌‎ام. شاید درست می‎‌گوید. من می‎‌دانم دوست ندارم شبانه ‎روز در داروخانه کار کنم بدون آنکه بدانم این پول را برای چه هدفی می‎‌خواهم و بدون آنکه بدانم اصلاً برای چه باید کاری را که زیاد دوست ندارم انجام دهم.…