تعجب

باورت میشه پسر ۲۱ ساله سکته کرده مرده؟

حاج آقامون سنی نداشت؛ فقط پنجاه سالش بود؛ یک سکته کرد و بالن و فنر زد و … ولی آخرش دووم نیاورد و چند شب پیش فوت کرد.

عجب روزگاری شده. واقعاً تعجب داره که جوون‎‌ها اینقدر زود پرپر می‎شوند و می‌‎میرند.

عجب …

خواستم بگویم دیگر زیاد تعجب نکن. من هم قبلاً زیاد تعجب می‎‌کردم. اینکه در مقایسه با زمان‎‌های گذشته شاید مرگ ‎و‎ میر جوان‌‎ترها بیشتر شده جای تحقیق و مطالعه و بحث داره؛ شاید تعجب هم داشته باشه، اما من به‎ شخصه بیشتر از زنده بودنمان تعجب می‎‌کنم تا مردنمان. بعد از خوندن صد و خوردی واحد به ‎دردنخور دانشگاهی و تعدادی انگشت‌‎شمار از واحدهای به‎ دردبخور چیزی که توجه من رو به خودش جلب کرده اینه که حیاتِ جسمانی ما به چیزای کوچکی بنده که اگر بخواهیم به شکنندگیشون فکر کنیم از شدتِ نگرانی همین الان می‎‌میریم. قلبی که اگر چند ثانیه‎‌ای نزند، مغزی که چند ثانیه اگر به آن خون نرسد، رگی که اگر پاره شود، اکسیژنی که اگر به گلبول قرمز درست نچسبد، و هزاران نشود و بشود دیگر می‌‎تواند حیات ما را به ‎خطر بیندازد و به‎ کام مرگ فروبرد. هزاران چیز هست که تک‎ تکشان اگر درست کار نکنند ما می‎‌میریم. پس شاید مردن آن‎چنان تعجبی نداشته باشد؛ اینکه زنده‌‎ایم، اینکه من الان این مطلب را می‎‌نویسم و شاید تو در روزی دیگر آن را داری می‎‌خوانی و آن را می‎‌فهمی و زنده هستم و زنده هستی یعنی اینکه تک‎ تک این اجزا در حد نیاز دارند درست کار می‎‌کنند؛ این یعنی خودِ معجزه؛ یعنی خودِ همان چیزی که باید به ‎خاطرش تعجب کنیم؛ یعنی خودِ همان چیزی که باید به خاطرش اولاً پی به ‎وجود خدا ببریم، ثانیاً او را به‎ خاطر همه‌‎ی این لحظاتی که می‌‎توانستیم در قید حیات نباشیم ولی هستیم- زبانی و قلبی- تشکر کنیم؛ ثالثاً قدرِ ثانیه‎ ثانیه‎‌ی این معجزه، یعنی زنده بودنمان، را بدانیم و آن را به بطالت نگذرانیم.

پ.ن. همین الان دوستم علیرضا بدون آنکه بداند من این مطلب رو نوشتم حدیثی مرتبط با این مطلب برام فرستاد. خواندنش مسلماً از خواندن حرف‌‎های من مثمر ثمرتر است:

امام على امیر المومنین علیه السلام:

ماضی یَومِکَ فائتٌ، وآتیهِ مُتَّهَمٌ، ووَقتُکَ مُغتَنَمٌ

گذشته ی امروزت سپرى شد
و آینده اش مورد تردید است
و زمان حال غنیمت است.

غررالحکم، حدیث ۹۸۴۰