نوشته های محمد روفرش باف

چند روزی از جلسه‌ی دفاعم می‌گذشت. بیکار شده بودم و داشتم از این‌ بیکاری رنج می‌بردم. چند روز قبلش که دفاع نکرده بودم هم داشتم رنج می‌بردم، منتها از موقع از کارِ زیاد. همیشه همین آش و همین کاسه است. محدود به من هم نیست. گویا این حالتِ آدمی مرضی عالم‌گیر است. باید خودم را اصلاح کنم. این ویژگی مرضی عالم‌گیر نیست، بلکه موهبتی عالم‌گیر است. وقتی دغدغه‌ای داریم لحظه‌شماری می‌کنیم که آن لحظات_ آن تک…

چند روزی است بیشتر می‌نویسم. کمتر به این فکر می‌کنم که خوب می‌نویسم یا بد؛ نوشته‌هایم به درد کسی می‌خورد یا نمی‌خورد. کمتر به این فکر می‌کنم که زیاد نوشتن من شاید باعث شود همان عده‌ی معدودی هم که مهمان وبلاگ من هستند دیگر حوصله نکنند مطالبم را بخوانند. کمتر فکر می‌کنم به اینکه چند دوست و آشنا و استاد و بزرگتر رودربایستی‌دار گاهی اینجا را می‌خوانند. کمی آن ایده‌آل‌گرایی حال‌خراب‌کنم را پس زده‌ و…