نوشته های محمد روفرش باف

آنکه تغیر نپذیرد توئی وانکه نمردست و نمیرد توئی* شب تلخی است.  مدتی است ننوشته‌ام و تنها چیزی که من را به اینجا کشاند تلخی امشب بود. خیلی از آنچه دو سه سال پیش نوشتم از تلخی بود. حتی خیلی از طنزهایی که نوشتم هم از تلخی بود؛ این شیرینی از تلخی می‌آمد. اما بعضی تلخی‌ها طنزبردار نیستند.  شوهرخواهر یکی از دوستان نزدیکم، محمدحسین، که تنها ۳۴ سال داشت در اثر ابتلا به بیماری کرونا…

تا حالا شده که یکی از آشنایانتان در شمال کشور یا جایی دیگر ویلا یا زمین بخرد و بعد از آنکه پول را کامل پرداخت متوجه شود که آن ویلا یا زمین قبل از او به چند نفر دیگر هم فروخته شده است و بعداً کاشف به عمل آید که آن قطعه زمین خریداری شده سند مالکیت جدایی برای خود ندارد؟ به احتمال زیاد اگر از آشنایانتان کسی را سراغ نداشته باشید که با این…

به نام او با مصطفی حرف می‌زدم. در مورد این با او صحبت کردم که تعدادی از کارها را با وجود عدم انگیزه‌ی چندان برای ادامه انجام می‌دهم، مثل نوشتن در همین وبلاگ. به من گفت که چقدر خوب است که این روحیه را دارم که با بی‌انگیزگی کنار می‌آیم. نمی‌دانم حق با اوست یا نه. برای هر پست خودم را سر لپ‌تاپ می‌کشانم و چند روز تقلا می‌کنم که چند کلمه بنویسم. اینکه فایده‌ای…