نوشته های محمد روفرش باف

به نام ایزد یکتا مانده‌ای با بازده‌ی کاری‌ و تحصیلی‌ای که بسیار در این یکی دو هفته پایین آمده. انگار ذهنت یکی دو هفته فلج شده بود. بعد هم که بیمار شدی، طوری که در یک شبانه‌روز به ندرت توانستی از روی تخت‌خواب برخیزی. درد چنان به بدنت رخنه کرده بود که احساس می‌کردی استخوان‌هایت در حال خرد شدن است. و حال که کمی احساس بهبودی می‌کنی می‌فهمی که سلامتی با هیچ‌ چیز دیگر در…

به نام پروردگار با خودم می‌گویم: حالا هنر است که بنویسی و احساس رهایی کنی. حالا که مخاطبین به مراتب بیشتر از قبل داری. اکنون هنر است که بگذاری که قلمت روان باشد. آنچه که در ذهنت جاری است با حداقل اصطکاکِ ممکن_ حداقل خودسانسوری‌ای که جهت رعایت اخلاق و حریم شخصی‌ات ضروری می‌دانی_ بر صفحه‌ی اول وبلاگ نقش ببندد. روزی که در اوج اضطراب سربازی وبلاگ قبلی‌ات، «هزار جلوه زندگی‌»ات، از بین رفت و…