نوشته های محمد روفرش باف

شبی از شب‎‌هایی که برای شرکت در المپیاد علمی سال ۹۷ مهمان خوابگاه دانشگاه ایران بودیم، من و علی‌‎اکبر توجهمان به دعای تعقیبات نماز عشاء جلب شد؛ تعقیباتی که هیچ‎‌کداممان هیچ‎گاه ندیده و نشنیده بودیم. این دعا در ذهن من ماند و هرچندوقت یک‎بار به خانه‎‌ی ذهنم رجعت می‎‌کرد و دوباره می‎‌رفت. این دو سه روز در موردش زیاد فکر کردم: اللَّهُمَّ إِنَّهُ لَیْسَ لِی عِلْمٌ بِمَوْضِعِ رِزْقِی وَ إِنَّمَا أَطْلُبُهُ بِخَطَرَاتٍ تَخْطُرُ عَلَى قَلْبِی…

و دو سه شب پیش که در آخر ماشین را پارک کردیم از بسیاری مسائل گفتیم. طبق معمول من از کتاب‎‌هایی که اخیراً خوانده‌‎ام و نتایجی که از آنها گرفته‌‎ام گفتم؛ از رنجِ بشر در طول تاریخ گفتم و چیزهای دیگر. و وقتی از رنج می‎‌گفتیم به من گفت “یکی از دلایلی که من به نجوم علاقه‎‌مندم اینه که وقتی به ستاره‌‎ها که در دوردست هستند و هرکدومشون مثل خورشید ما می‎مونند و ممکنه دورشون…