شب نوشت (۱۲۸)

بسم الله

وبلاگ‌نویسی را در زمانی دوباره شروع کردم که تب وبلاگ‌نویسی خوابیده بود و اینستاگرام در اوج بود و به گمانم هنوز هم هست. به این فکر می‌کردم که وبلاگ‌نویسی در عصر هوش مصنوعی چه جایگاهی دارد؟ به نظرم با روشی که من می‌نویسم تفاوت چندانی با قبل نکرده. بسیاری از آنچه در صدها پست نوشته‌ام از جنس تجربه‌های شخصی بوده و این تحارب کماکان حداقل برای خودم ارزش‌مندند.

از کارهایی که شاید هوش مصنوعی در آن به من کمک کند، ویرایش پست‌های وبلاگ قبلی باشد که دچار مشکل شد. پست‌های آن وبلاگ در اینجا دچار اختلال در نیم‌فاصله می‌شد و خواندن متن را سخت می‌کرد. بعداً اگر حوصله کنم می‌توانم به یکی از این هوش مصنوعی‌ها بدهم اصلاح کند.

در حدود سه چهار ماه اخیر، پیشرفت کارم بسیار کند شد. دلایل متعددی داشت که به نظرم دلیل اصلی‌اش دوری از ایران بود. 

قبلاً بیش از سالی یک بار به ایران سر می‌زدم ولی برای مدتی چنین امکانی نداشتم؛ نه فقط به دلیل جنگ، بلکه به خاطر مسائل زیادی که اینجا برایم پیش آمد. 

روی همین عبارتی که نوشتم کمی توقف کنم: مسائل زیادی که برایم پیش آمد.

فرق وبلاگ‌نویسی اکنون من با وبلاگ نه سال پیش دقیقاً در همین است که آن سال‌ها مسائل زیادی که پیش آمده بود را تشریح می‌کردم. اکنون، این کار را با احتیاط بیشتری انجام می‌دهم. و سوالی که برایم مطرح است این است که در نوشتن چقدر باید رها بود؟ چه حدی از زندگی را باید باز کرد؟ یاد بعضی کتب جلال آل احمد می‌افتم و حجم خودافشایی‌هایی که در آنها داشت. اکنون نه جلال در قید حیات است و نه همسرش. آیا اگر زنده بودند آنقدر بعضی جزئیات زندگی را باز می‌کردند؟

نظر خودم را بگویم: احتیاط زیاد، نوشته را از بین می‌برد. نویسنده‌ای که از نوشتن هر چیز بترسد، نوشته را شهید می‌کند. مخاطب را می‌کشاند دنبال خود و در نهایت چیزی به او می‌دهد که لایقش نیست. هر چیزی را نباید نوشت، اما دیگران را هم نباید بی‌دلیل دنبال خود کشاند و در نهایت دستشان را خالی گذاشت. بیش از حد جزء نوشتن ظلم به خود است و بیش از حد ننوشتن ظلم به مخاطب. 

حدود سال‌های ۸۷ و آن حدود، برنامه‌ی فیتیله هر جمعه از تلویزیون پخش می‌شد. از جاهای تکراری آن حضور موشه حدود نیم ساعت یا یک ساعت قبل اتمام برنامه بود. موش، ترانه‌ای می‌خواند و می‌گفت «خداحافظ دیگه آخر کاره» که یعنی برنامه دارد تمام می‌شود که هر بار با اعتراض عمو قناد و بچه‌ها روبرو می‌شد که یعنی نه. چنین نیست. برنامه کمی دیگر ادامه پیدا می‌کرد.

اینکه در پست‌های پنج شش سال پیش شاید از این حرف زده بودم که دیگر شاید ننویسم من را یاد موشه می‌اندازد. و جالب اینکه وقتی کمتر نوشتم که می‌خواستم بیشتر بنویسم.

خب. برای امشب بس است. شب خوش. 

یک ویرایش بزنم بعد از گفتن شب خوش. دیدم کاربران ایرانی از هالووین می‌گویند و می‌نویسند. برای من عجیب است، چون که خودم نمی‌دانستم هالووین چه وقت است و فقط از گذاشتن دکورهای بعضی مغازه‌ها و دیدن ظاهر بعضی آدم‌ها حدس زدم که هالووین نزدیک است. یعنی من که در جایی هستم که هالووین جا افتاده نمی‌دانستم کی است ولی در ایران که چند سال پیش هالووین برای کسی مهم نبود می‌دانند کی است و جشن هم می‌گیرند. 

به هر حال، اوضاع فرهنگی در ایران آش شلغم شوربایی شده. شاید ده پانزده پیش فکر می‌کردم بین مسیحیت با اروپای امروز ارتباطی هست، اما هرچه بیشتر پیش رفتم دیدم که چقدر جریان حاضر در اروپا از مسیحیت دور است، چه برسد به مسیح (ع). ابزارهایی مثل چت جی پی تی هم می‌توانند به تمییز و تفکیک ریشه‌ها کمک کنند. 

دوباره شب خوش.