نوشته های محمد روفرش باف

به نام او حجم تحقیری که در این یک ماه توسط یکی از اساتید دانشگاه به من وارد شد به گونه‌ایست که اگر روی عزت نفس خودم کار نکرده بودم، تاکنون شکسته بودم و اکنون احتمالاً باید کسی از کف خیابان با کاردک جمعم می‌کرد. با این حال، هنوز سر پا هستم. و به خودم افتخار می‌کنم که برای عزت نفسم وقت گذاشتم. اکنون به جای اینکه از تحقیر شدن توسط او افسرده شوم، از…

آب در زاینده‌رود جریان دارد. البته برای چند روز. به آب روان می‌نگرم، اما به این فکر نمی‌کنم که چند روز بعد آب دوباره از جریان خواهد افتاد. شاید قدرش را نمی‌دانم. به زندگی خودم فکر می‌کنم. به همه‌ی سال‌هایی که چون آب روان گذشتند. راستی امشب آب زاینده‌رود گل‌آلود بود؛ مثل آن سال‌هایی که زندگی من می‌گذشتند. با محسن صحبت می‌کنم. در مسیر رفتن به سمت زاینده‌رودی که معمولاً روان نیست و این روزها…