نوشته های محمد روفرش باف

به نام او آغاز قرن است. هرچند، همه‌چیز که قراردادی است. برای ما آغاز قرن است و برای ملل دیگر نیست. با این حال، یک قراردادی چیزی بینمان باشد بهتر از هیچ است. قراردادی که بر اساسش خاطره‌بازی کنیم. یا قراردادی که بر اساس تاریخش ذوق کنیم. مثل امروز که می‌شود ۱/۱/۱.  ایران قرن عجیبی را سپری کرد. سه حکومت بر خود دید: قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی. از نیرنگ‌ها و خیانت‌ها آسیب بسیار دید.…

امروز در خانه مادرم سر ناهار در مورد آشنایانی از ما صحبت کرد که در شمال کشور ویلا می‌خرند. من هم مسئله‌ای که مدتی است در ذهنم می‌چرخید را مطرح کردم: اینکه نمی‌دانم ویلا خریدن در شمال اخلاقی است یا نه*. علت را هم ذکر کردم: «اینکه این کار آسیب بیشتری به محیط زیست آنجا می‌زند».  بعد مادرم در این باب حرف زد که خیلی از آقازاده‌ها هم‌اکنون در شمال ویلا دارند و یکی دو…

به نام او دیروز در آخرین جلسه‌ی انجمن ادبی متعلق به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، یعنی انجمن ادبی باران، در سال ۱۴۰۰ شرکت کردم. جلسات آخر سال انجمن ادبی برای خیلی از اعضا خاطرانگیز بوده است. هفت‌سینی می‌چینند و در مورد موضوع خاصی، که لزوماً کتاب نیست، بحث می‌کنند. این دومین بار بود که من توانستم در جلسه‌ی آخر سال شرکت کنم. دفعه‌ی پیش آخر سال ۹۷ بود. وصف اینکه همان روز که در آن…