نوشته های محمد روفرش باف

تصویر ۱. تصویر ۲. مرد کوله‌تختی مردی است در عذاب ابدی. مردی که همواره تخت خواب سنگینش را به دوش می‌کشد تا هروقت خسته شد دراز بکشد و دمی بیاساید، اما چون تختش سنگین است همواره خسته است و هر چند قدم که تخت را به دوش می‌کشد ناچار به دراز کشیدن می‌شود. 

به نام او تصمیم گرفتم*. و خودم باورم نمی‌شود که در نهایت این کار را کردم. امیدوارم که بتوانم مصمم بمانم و تصمیم گرفته را مجدداً برنگردانم. هدف دیگری برای آینده‌ی شغلی‌ام در سر دارم، اما تصمیم گرفتم محض احتیاط، آزمون PhD داخل را هم بدهم. و این «محض احتیاط‌ها» بزرگ‌ترین بی‌احتیاطی‌های من است. من دو بار دیگر هم در سال‌های گذشته در آزمون ثبت نام کردم و در آن‌ها شرکت کردم و برای مصاحبه…

به نام او و باز هم می‌نویسی. روزهاست که داری می‌نویسی. از خودت. از ترس‌هایت. از نومیدی‌هایت. برای خودت می‌نویسی و نه در اینجا. و اگر به تو بگویند که «اگر دو چیز را رها کنی به رویاهایت می‌رسی و آن دو چیز ترس و نومیدی‌هایت هستند» به راحتی باور می‌کنی. اما رها کردنشان آنقدرها راحت نیست. ترس و نومیدی شبیه مارهای روی دوش ضحاک‌اند. مارهای روی دوش ضحاک از مغز جوانان تغذیه می‌کردند و…