نوشته های محمد روفرش باف

به نام پروردگار از شگفتی‌های دنیای مدرن این است که تصاویر ضبط شده‌ی وقایع در نقاط مختلف دنیا من جمله ایران را می‌توانم ببینم، ولی ممکن است نتوانم کلیت ماجرا را درک کنم که دارد چه اتفاقی می‌افتد. عجیب نیست؟  خیلی جالب است: دو جبهه در مقابل هم قرار دارند که هر یک خود را حق و دیگری را باطل می‌بینند و اینطور هم نیست که شکی به درستی تفکرات و نگاه خود داشته باشند. …

به نام او همه‌چیز خواهد گذشت و همه‌مان خاک خواهیم شد.  روزهایی که نگرانشان بودیم به اتمام خواهند رسید و روزهایی خواهند آمد که ما دیگر در این میهمانی‌ پر حادثه حضور نخواهیم داشت.  از نگاه ادیان ابراهیمی، به جهانی دیگر منتقل خواهیم شد و دار فانی را وداع گفته و به دار باقی سلام خواهیم کرد. از نگاه غیر معتقدین به دنیای دیگر، هیچ و پوچ خواهیم شد؛ تهی، دایره‌ای که رویش خط موربی…

به نام او ره میخانه و مسجد کدام است  که هر دو بر من مسکین حرام است  نه در مسجد گذارندم که رند است نه در میخانه کین خمار خام است این ابیات عطار گویای حال و روز و تفکرات این روزهای من است.  دیروز حدود چهل و پنج دقیقه در پارک قدم زدم. آنقدر افکار مختلف به ذهنم می‌آمد که نمی‌گذاشت طبیعت را به درستی ببینم. چند بار تلاش کردم بر روی نفس کشیدنم متمرکز…