نوشته های محمد روفرش باف

به نام پروردگار ناامید نیستم.  با خودم فکر کردم که آیا درست است که جمله را با نفی ناامیدی شروع کنم به جای نوشتن از امیدواری؟ آیا این نفی، خود حاکی از تردید من نیست؟ چرا ابتدا این به ذهنم نرسید که بنویسم «امیدوار هستم» و در عوض از نفی نومیدی گفتم؟ خودم هم نمی‌دانم. با این حال، تصمیمم بر آن شد که شروع نوشته را تغییر ندهم و همان چیزی که آناً بر کیبورد…

به نام پروردگار امشب به این بیشتر فکر کردم که چقدر می‌توانم تعصب را از خود برانم؛ روادار باشم؛ و باور داشته باشم که ممکن است آنچه می‌گویم و به آن فکر می‌کنم تا حد زیادی غلط بوده و اتفاقاً، آنچه دوست من یا مخاطب من در جواب من می‌گوید درست‌تر باشد. به این فکر کردم که برایم سخت است. شاید به نظر خودم متعصب نیایم، اما در درون خودم که می‌روم و کسی انتقادی…