شب نوشت (۱۲۶)

بسم الله

امروز صبح که با خودم فکر کردم، از اینکه در زندگی کاری جز تحصیل و کار پژوهشی نکرده‌ام متاثر شدم. با خودم گفتم ۳۲ ساله ام ولی نه پولی درآورده‌ام؛ نه زندگی مشترک را شروع کردم و نه چیز دیگر. هرچند، زیاد درس خوانده‌ام؛ واقعاً زیاد. دوستم می‌گفت به آنچه کسب کرده‌ایم هم فکر کن. همین که بسیار بیش از یک داروساز معمولی در حیطه‌هایی عمیق شدی خوب است. یقیناً هست، اما این مسائل به هر حال جلوی چشمم است که دستاورد ملموس دیگری در زندگی نداشته‌ام و اینکه همان علم داروسازی را هم نمی‌توانم راحت به کسی منتقل کنم. این عدم انتقال از کم شدن ارتباطاتم هم ناشی می‌شود. 

اخیراً، دوباره به تنظیمات کارخانه بیشتر بازگشته‌ام. تعامل با آدم‌ها دوباره برایم سخت شده. وقتی همکارانم من را در خیابان می‌بینند خجالت می‌کشم بدون آنکه بدانم چرا. و آن همه روان‌درمانی اگر قرار بود تاثیرش عمدتاً محدود به همان زمان باشد که به جسله می‌رفتم و میلیون‌ها تومان صرفش می‌کردم، شاید تصمیم دیگری در موردش می‌گرفتم.

و از روان‌درمانی گفتم. حاشیه بزنم: به آن شک کرده‌ام. راستش من به علوم تجربی و مبانی آنها هم شک می‌کنم و بعضی چیزها را از پایه می‌خوانم و نقدشان را می‌خوانم و … روان‌درمانی که دیگر هیچ. 

و برگردم به جرف‌های قبلی. ارتباطاتم نسبت به وقتی که از ایران رفتم بسیار کمتر شده تا جایی که گاهی بین دو دیدار دوستانم بیش از یک ماه فاصله می‌افتد و من در این فاصله سر کار می‌روم و به خانه برمی‌گردم و این چرخه را تکرار می‌کنم. هر هفته یا دو هفته یک بار شاید با خانواده گفتگوی مختصری داشته باشم و چند ویس برای دوستانم در ایران رد و بدل کنیم و دیگر هیچ. 

بعضی از دوستانم متاهل شده‌اند و دیگر فرصت ارتباط با من را چندان ندارند. ولی بعضی از آنها نشده‌اند؛ گویا ازدواج برای دوستانم هم تا حدی گره خورده. و به این فکر می‌کنم که چه زمانه‌ایست که رابطه‌ی خارج از ازدواج اینقدر عادی شده ولی ازدواج که تن دادن به یک رابطه بالغانه و تعهد است، روز به روز سخت‌تر شده. 

بخواهم بنویسم همینجور بی‌ربط به هم می‌نویسم و پیش می‌روم و تهش نه برای خودم چیزی درمی‌آید نه آنکه اینجا را می‌خواند. بس است. شب خوش.