نوشته های محمد روفرش باف

به نام او. یک بار داشتم موزیک‌های بی‌کلام پلی‌لیستم را گوش می‌دادم که ناگهان بعد از اتمام یک موزیک شنیدم کسی دارد حرف می‌زند. نگاهی به پلی لیست انداختم و دیدم نوشته: دعا و خواستن حقیقی مرحوم استاد فلسفی. اصلاً نمی‌دانم از کجا آمده و چه کسی برایم فرستاده یا از کدام کانال است و …خودم یادم نمی‌آید جایی دانلودش کرده باشم. احتمالاً کسی برایم فرستاده و بعد به طور خودکار در پلی‌ لیست ذخیره…

از سال پیش که دسترسی من به تلگرام کمتر شد، خیلی از حرف‌هایی که از طریقش با دیگران رد و بدل کرده بودم و هم‌چنین خیلی از پیام‌هایی که برای خودم ذخیره کرده بودم را به فراموشی سپردم. معمولاً دو حالت وجود داشت که من مطلبی را به بخش پیام‌های ذخیره‌ شده‌ی تلگرامم منتقل کنم: یکی وقتی که مطلب جالبی می‌خواندم و با خود می‌گفتم که برای آینده هم ذخیره‌اش کنم تا دوباره آن را…

گویا هرچقدر هم کرونا و خونه‌نشینی در پی اون بد بوده؛ زندگی‌ها رو مختل کرده، کار و کاسبی‌ها رو کساد کرده و کلی تلفات داده، از بعضی جنبه‌ها برای من بد نبوده: یکی راندمان کاری بیشتر و دیگر بازگشت به تنظیمات کارخانه. در مورد راندمان که حرف زدم. در مورد factory reset هم بگم: من حدوداً تا اواخر سال سوم دانشگاه خیلی اهل معاشرت با بقیه و بیرون رفتن و …نبودم. نه اینکه کلاً بیرون نرم، اما…