نوشته های محمد روفرش باف

به نام او حقیقتش حال ندارم که عنوان هیجان‌انگیز و ژورنالیستیکی برای نوشته‌های جدیدم انتخاب کنم. مطلب باید خودش ژورنالیستی باشد تا عنوان ژورنالیستی رویش بنشیند. فعلاً فاز ساده‌نویسی برداشته‌ام تا بعداً ببینم خدا را چه خوش می‌آید. داشتم امشب به این فکر می‌کردم که اگر دوباره بلایی که سر وبلاگ قبلی آمد سر این وبلاگ هم بیاید باز هم وبلاگ خواهم نوشت یا نه. فعلاً چیزی که به ذهنم رسید «نه» بود. مگر اینکه…

به نام او یک دفعه پرت شدم به نه سال پیش؛ سال ۹۱. زمانی که تازه دانشجو شده بودم و اولِ ترم دو بود. اولین جلسه‌ی مهندس رحیم‌پور بود؛ اولین جلسه‌ای که شیمی آلی داشتیم. یادم می‌آید واکنش جانشینی نوع دوم یا چیزی توی این مایه‌ها را درس داد و من خوب نفهمیدم. چه چیزی اکنون برایم جالب است؟ اینکه هنوز یادم است چقدر آن موقع که آن واکنش را در آن جلسه نفهمیدم عذابم…

به نام او هنوز در راه هستم. در تلاش برای بهتر شدن. این بار نه با دست‌آوردهای بیرونی، بلکه با عوض شدن خودم. این بار لزوماً نه با یاد گرفتن، بلکه با «شدن».  بیمارانی که گاهی به ما و عمدتاً به پزشکان مراجعه می‌کنند خیلی وقت‌ها فکر می‌کنند دردشان مختص خودشان است. چیزی که اغلب نمی‌دانند این است که دردشان اغلب شناخته شده است. یعنی آدم‌هایی بوده‌اند که همان مشکلات را داشته‌اند و آدم‌های دیگری…