نوشته های محمد روفرش باف

به نام خدا تغییرات آرام آرام به درون آدم می‌خزند.  در نوت‌های گوشیم حدود هزار و اندی نوت دارم. تعدادیشان قصه‌اند؛ تعدادی ایده‌ی خام و تعدادی نقاشی.  وقتی به نوت‌هایم نگاه می‌کنم توجهم به دو چیز جلب می‌شود: اول اینکه تعداد نوشته‌هایی که حس من نسبت به آنها تغییر کرده کم نیست. کم نیستند نوت‌هایی که برایم پنج سال پیش خنده‌دار بودند و اکنون حتی لبخندی به لبم نمی‌آورند. کم نیستند نوت‌هایی که دیگر آنها…

بسم رب الحسین مطالبی که در مورد عاشورا خوانده‌ام در یک راستا نبوده‌اند. سال پیش «لهوف» را خواندم. از منابع قدیمی در مورد عاشوراست. این همه شاخ و برگی که در روضه‌ها و روی منابر می‌دهند را ندارد. کتاب «رمز عاشورا» آقای بنی‌هاشمی را  دو سه سال قبل خواندم. جزئیاتش را یادم نیست، ولی احتمالاً هرکسی نتواند با آن ارتباط برقرار کند. یک بار که به آقای معاونیان پیام دادم ایشان گفت که کتاب «حماسه‌ی…

به نام او گزاره‌هایی که فرهنگمان به من عرضه می‌داشت و من اکنون در صحت آنها تردید می‌کنم کم نیستند. بعضی از کارهایی که کردم از روی ناپختگی شخصیت بود و بعضی کارها از روی عادت. شاید هم بعضی‌هایشان هنجارهای جامعه بودند.  یکی از چیزهایی که گاهی به آن فکر می‌کنم این است که «چرا در فرهنگ ما احترام گذاشتن به بزرگتر و به استاد/معلم اینقدر اهمیت دارد»؟ و سوال دوم مرتبط که در ادامه…